آیخانیم

او برآب میرسد من درحریقم

تما شا گر به عاشقان کجائید

من امروز باغم واندوح شریکم

بو یرک ته سوب کیلدم گوز لم

بو یرک ته قالگه آلمی بیر زمان

وت که توشوب کویوب ولدم گوزلم

اولکه داشلر بو بلا نی نرسه دی

همه یورت تن تیوب ولدم گوزلم

اولکه ده تاپلمس سن دی بیر گوزل

سنی کوردم عا شق بولدم گوزلم

تاغ وتاش لر گه یوروب آخر کلیب

بیر تنا ب گردن گه سالدم گوزلم

ظاهری بیر قره کوز دی کیتی دن

دق بلیب ویات که قالدم گوزلم

                         بهار دادی ولی فصلم گرفتـــــــــــــــــــــــــــــــی

بهار بی بر و بی برگ و سنبــــــــــــــــــــــــــــــــــــــل

                        زخویش و قوم و زنسلم گرفتـــــــــــــــــــــــــــــی

فرستادی به ظاهری تو اندوحــــــــــــــــــــــــــــــ

                          به وقت مردنم دستم گرفتــــــــــــــــــــــــــــــــی

به گوشه کلبه ها کاشــــانه ام شد

نوای اندلیب شاخ گــــــــــــــــــل ها

به گوش من رســــــید فرزانه ام شد

تمام دوستان و شـــــــــــب نشینان

به کلبــــــــــــــه آمدو جانانه ام شد

هما ن آهوی وحشی رام من شد

ولـــــــی هــــر تار مو زولانه ام شد

یکی هوشیار ودیگر مست وبرخواب

زخواب برخواست و دیوانه ام شـــد

زمد هوشی زپا افتادم ای دوســـت

ظاهری در رسید در دانه ام شـــــد

خوش خرامیده و باحسن و وقارآمده است

به تو ای باد صبا مید همت پیغامـــــــــــی

آرزویی است که از دوست به یارآمده است

فروزان باد مردان زراعــــت

همیش درفکروآرمان زراعــت

نمودیم سبزدشت قـــهـــقــــرا را

کنون موج است زجولان زراعت

درخت سیب وناک ما فـــــراوان

چرا خاموش به درمان زراعت

زبابا و زاجداد ونیا کـــــــــــــان

همین باقیست کاروان زراعــت

اگرتوخود کفائی میـــــــل داری

بده پیوند زجانان زراعــــــــــت

بیا ای هم وطن رونق ببخشیم

زمین وملک یزدان زراعـــــت

زبغلان وسمنگان تا جوزجـــان

همه تشنه زباران زراعــــــت

بیا بیل وکلند بردست گیریــــم

به بوستان وبه میدان زراعت

چرا توظاهری خاموش نشستی ؟

به دشــــت وکوه دامان زراعت

بوي كه تو داري گل ندارد چه كنم

من تما شا داشتم روزی به دامان شما

میبرد هردم مر ا این عشق وآرمان شما

من به دشت قلعه ام دارم هزاران آرمان

یک گل بشگفته دارم در بدخشان شما

میکنم هردم اورا یاد من به شهر فیض آباد

میشوم هردم خزان من در بهاران شما

گرکنم جانرا فدای مقدمت ای نازنین

این چه کاریست من کنم قربان دوران شما

منتظر دیدنت ازصبح تا شا م ودیگر

کی قرار گیرد دل من در خیا بان شما

آتشین عشق تو برجانم قرار گیرد ولی

میبرم یادی زفرهاد در بیا بان شما

عاشق سرمست من آخر مرا برکوه کشاند

یک صفر درپیش دارم در آتنگان شما

هیچگاه چشم شما ازخواب ناز بیدارنشد

میبرند مردم همیش لاجورد جولان شما

توت وچهارمغز سفید در عرض کوه ده مرغان

دارد طنین از را ه دور در ملک شغنان شما

آب گرم چشمه ها برهرطرف جاری شده

مثل اشک عا شقان در دشت غاران شما

ظاهری تاکی نویسی نامه های عا شقی

گفتم که رفـتی از برمن جگــــر کباب است

گفتا مگو از عشق که این واژه خراب است

گفتم نرود زسیــــــــــــــــنه ام یاد تو جا نــا

گفتا که چنین بوده که این دیده پـــرآب است

گفتم برواز باده معــشـوق خبــــــرگیـــــــــر

گفتا نگیرم دست او که غرق شــــراب است

گفتم نرســـــــــــــید شانه یار بر سر زلـفـت

گفتا ندهم جا که ایــن تــــار ربـــاب اســـت

گفتم که کی را خواهی که من یار بســـازم

گفتا که به (ح) نامش ز ساحل دوآب اسـت

گفتم زتو صد خاطره ها در سینــــــه دارم

گفتا همگی زترک مسموم شبــــاب اســـت

گفتم بروم برسر بالین تو بنشیــــــــــــــــنم

گفتا نکن این کار که نازنین بخواب اسـت

گفتم زلب نازکت یک بوسه عطا کــــــــن

گفتا برواز پیش من این کارثواب اســــــت

گفتم تو ئی قبله من به هردو عالــــــــــــــم

گفتا ندهم را ه که بی جرمق جراب اســت

گفتم سفر دارم بدخشان چه پیام اســــــــــت

گفتا بگوبر(ظاهری) از یار جواب اســــت

مینوشتم این سخن درخاطراتم سر به سر

این آرزوی ظاهری تاکی به پایان میرســـــد

درمحفل عشاق ها هستم پریشان در به در

دلم در ناز میچرخد گـــــــــــــریبان چاک میگردد

به دامن حسترتی دارم که این دل پاک میگردد

منم صیاد چشمانـــــــت به دشت و کوه دامانت

چنین عاشق مست تو به این دشت خاک میگردد

که یک عید خوش برایشان بوده با شد

Ø دردم زتهی دستـــــی به افلاک رسیـده

Ø اشکم زجگرخونی به دامان چکیـــــده

Ø خون نیست بررگان من ای یارمیــازار

Ø هرقطره ائی خون دم به دم آن یارمکیده

دربدخشان گلشنی برمن عزیزم ساختی

ناتوان عشق بودم برسرم دل باختـــــی

من زگرداب عمیق عاشقان درحیرتـــم

تو به گرداب عمیق دیگری انداختــــــی

میشوم من رهسپار شهرتخاروطـــــــــــــــن

مینما یم یک سفر درملک فرخاروطـــــــــن

این بود رسم ورسوم درکاروان زندگـــــــی

گرتوخواهی باشی یک جسمی زسرشاروطن

آشیانم را چراای دوست ویران میکنــــــــی

چشم هایم را چراهرشب گریان میکنـــــــی

خاطرات زندگی در پیش چشمت باقــــی است

گوشت وپوستم را همیش ازسربریان میکنی

دراشک ناپیدای من یک بارنگاه کن

ازماتم فردای من مارا تو جدا کــن

روزیکه اشک ازدامن یاران بریزد

تو نام وفا بگیروسرشار صدا کــن

خـواهم زخدا تراکه بریاررســـــی

درمیکده عشـاق سرشار رســــــی

ظاهری دعا گوی تو است روزشبی

گامی بگذارتاکه به دلداررســــــــی

              انسان محکوم به زیستن

              گل محکوم به پرپر شدن

              شمع محکوم به گریستن

              سکوت محکوم به تنهایی

                             و

قلب با تمام صفا و صمیمیتش محکوم به شکسته شدن

چرا سر لشکر خوبان هستـــــــــی ؟

چرا ما یل به هردوران هستـــــــی ؟

چرا برمن تو پیغام میفرستــــــــی ؟

چرا بر چشم من جولان هستــی ؟

اگر درد مرا در مان کنی تــــــــو

اگر حال دلم پرسان کنی تــــــو

اگر روزی بخواهی نزد خویشتن

تمام مردمان حیران کنی تــــــــو 

انتخاب کن رای بده در زند گی کا میــــــــــاب باش

امر وزیر را بگیر و دایما سر شـــــــــــــــــــــار با ش

انتخابات پیشر و داریم به کمپاین سهــــــــــــم بگیر

دست مردم را ببوس و در پلو دلــــــــــــــــــدار با ش

گر تو خواهی انتخاب کن آقــــــــــــــــــــای کرزی را

دا یما دست پیش مردم در جهان مــــــــــــردارباش

گر تو میخواهی همیش با بشر دوست همراه شوی

در زمان انتخاب با عقل خود هوشــــــــــــــــیار باش

با پدرام همراه شوی در کاروان زندگــــــــــــــــــــی

در تقسیمات ملک خود مانند یک ســـــــــردار باش

با داکتر عبدالله برو تغیر بده فکـــــــــــــــــــر و خیال

با ملتت همدردی کن در ملک خود غمخــــــوار باش

ظاهری داری انتخاب در پیشبرد زندگـــــــــــــــــــی

داری رمضان پیشرو منتظر افــــــــــــــــــــطا ر با ش

گفتم که رفتی از بر من جگر کباب اســـــت

گفتا مگواز عشق که این وزاژه خراب است

گفتم نرود زسینه ام یاد تو جــــــــــــــــــا نا

گفتا که چنین بوده که این دیده پرآب است

گفتم برو از باده معشوق خبر گیــــــــــــــــر

گفتا نگیرم دست او که غرق شراب اســت

گفتم نرسید شانه یار بر سر زلفـــــــــــــت 

گفتا ندهم جا که این تار رباب اســـــــــــت

گفتم که چه میخواهی بتو رام بســــــــــازم

گفتا که به «ح»نامش ز ساحل دوآب است

گفتم  زتو صد خاطره ها در سیــــــــنه دارم 

گفتا همگی ترک ز مشتاق شباب اســــت

گفتم بروم بر سر بالین تو یک دم بنشینـــم

گفتا مرو ای دوست که نازنین بخواب است

گفتم زلب نازکت یک بوسه عطا کــــــــــــن 

گفتا برو از پیش من این کار ثواب اســـــــت

گفتم که تو ئی قبله من به هردو عالـــــــــم

گفتا ندهم راه که بی جرمق و جراب است

گفتم که سفر دارم بدخشان چه پیام است

گفتا بگو بر «ظاهری» از یار جواب اســـــــت

زتو دورم دعا کن دلبر مــــــــــن

مرا از غم جدا کن ابترمــــــــــن

جوابم مید هی درمظهر عـــــام

بتوبه نامه بنویس سرور مـــــن

منم مشب تنها دربستـــــــر خواب

منم ای یار ازدرد تو بـــیتــــــــــا ب

کباب ظاهری ات را کشیـــــــــدی

هنوزجان برکف است بر وی بشتاب

خلیده خار درناخون پا یــــــــم

نشینیدند کسی هرگز صدایم

نمیدانم چراازیار جدایـــــــــــم

شبم تاراست وروزم دو برا بـر

ترحمی نما در ما جرایـــــــــم

لب تشنه فتادم در بیابــــــان

فکر کردم که من درکربلایـــم

برای ظاهری جامی بیاریـــــد

که شیشه پیشم و ازمی جدایم

که درد های دلم با تو بگویــــم

منم افتاده در دامهای عشقت

چرا راه دیگر را من بجویـــــــــم

زنازچشمهایت دورفتــــــــــادم

چنان ناز را بچشم کی بپویــم

بمن صد خاطرات برجاگذاشتی

اگرازترکی وفارسی بگویــــــم

دوباره عمر میبخشی برایـــم

اگر باری بیائی تو بسویــــــم

مزن ولچک توهرگز ظاهری را

که اوقید است برهر تارمویــم

ماکه نباشیــــــــم هم جهان خواهد بود

هرچیزکه خدا خواهد همان خواهدبود

ظاهری عمر تو  به پایان رسیـــــــــد

تلاش دارم زکوه غم بر آیـــــــم

به دامن حسرتی دارم زغربت

مدد کن ای خدا در ما جرا یم 

دراشک نا پیدای من یک بار نگاه کن

از ماتم فردای خویش مارا تو جدا کن

روزیکه اشک از دامن یاران بریــــــــزد

تو ظاهری نام بگیر و سر شار صدا کن

مراتو همسفر کردی چه میشد

تو رفتی و مرا تنها گذاشتــــــی

مرا از خود خبر کردی چه میشد

نمودی یک سفر در را ه عشرت

زکوه من گذر کردی چه میشــد

سراپا من وفا بودم عزیــــــــــزم

زوفا یم حذر کردی چه میشـــد

مرا مد هوش چشمانت نمودی

از قفایم نظرکردی چه میشـــــد

بنالم هرزمان من از جفایـــــــــت

بقلب خویش اثرکردی چه میشد

بخفتم بی کفن من در بدخشان

از این غربت بدر کردی چه میشد 

سفر کردی به خاک ظاهری ات

تو این خاک را بسر کردی چه میشد